khabargozarisaba.ir
چهارشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۷ - 2018 December 12
کد خبر: ۶۱۲۸۶
تاریخ انتشار: ۱۰ آذر ۱۳۹۷ - ۱۲:۴۳
کلیت تئاتر امروز ایران، چه در سالن‌های خصوصی و چه در سالن‌های دولتی، تبدیل شده به چیزی که می‌شود آن را «تئاتر بدنه» نامید

کلیت تئاتر امروز ایران، چه در سالن‌های خصوصی و چه در سالن‌های دولتی، تبدیل شده به چیزی که می‌شود آن را «تئاتر بدنه» نامید؛ تئاتری که هدفش سرگرم کردن مردم است و معیار موفقیش را فقط گیشه تعیین می‌کند. این روزها وقتی که تئاتری‌ها دور هم جمع می‌شوند، بیشتر از میزان فروش نمایش‌ها حرف می‌زنند نه از کیفیت هنری‌شان. چاره‌ای نداریم جز قبول دو واقعیت: اول این‌که نمی‌توان جلوی تئاتر خصوصی و تجاری را گرفت. تئاتر تجاری همان‌طور که از اسمش پیداست دنبال سود است. دنبال اجرایی است در سطح توقع و فهم عامه مردم. هیچ اشکالی ندارد در تهران صد سالن خصوصی داشته باشیم که در آن‌ها نمایش‌های مبتذل یا خوش‌ساخت و شبه‌هنری اجرا شود و خوب هم بفروشند. با هر ترفندی، از استفاده از متن ملودرام و سطحی گرفته تا روی آوردن به نمایش‌های موزیکال و استفاده از سلبریتی‌ها برای جذب تماشاگر. به هیچ بازیگر و هنرمند دیگری هم حرجی نیست برای همکاری با این قبیل نمایش‌ها. واقعیت دوم این است که این آثار درمجموع، نمی‌توانند فرهنگ‌سازی کنند و از هنر واقعی محافظت کنند، حتی شاید بتوانند هنر و فرهنگ را از بین ببرند. پس در این میان، دولت باید کاری بکند برای حفاظت از فرهنگ. مثلاً می‌تواند همین چند سالن دولتی را از جرگه تئاتر بدنه و تجاری بیرون بکشد؛ می‌تواند با مشاوره هیات‌های کارشناسی کارهایی برای این سالن‌ها انتخاب کند که سطح هنری بالایی دارند و بخش زیادی از هزینه تولید این کارها را تقبل کند. درواقع دولت بشود تهیه‌کننده کارهای این سالن‌های خاص. در درازمدت این سالن‌ها هم تماشاگر خودشان را تربیت می‌کنند و حتی به سودآوری هم می‌رسند. اتفاقی که در تئاتر اروپا سال‌هاست که روی داده است. همان طور که بلیت‌های یک سالن تئاتر بدنه ماه‌ها قبل از اجرا پیش‌فروش می‌شود، بلیت‌های سالن‌های هنری و تجربه‌گرا هم خیلی زود به فروش می‌رسند. هر سالنی تماشاگر خودش را پیدا کرده و هویت خودش را دارد. تئاتر امروز ما بی‌هویت است.

اصغر نوری - عضو هيات مديره كانون نمايشنامه‌نويسان خانه تئاتر

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: