khabargozarisaba.ir
پنجشنبه ۲۲ آذر ۱۳۹۷ - 2018 December 13
کد خبر: ۵۸۲۷۱
تاریخ انتشار: ۱۷ مهر ۱۳۹۷ - ۱۴:۳۵
سیدرضا صائمی- روزنامه‌نگار

بهترین بهانه برای بازپخش سریالی مثل «دبیرستان خضرا» ماه مهر و بازگشایی مدارس است. مدرسه فارغ از سویه آموزشی و تربیتی خود سرشار از ظرفیت و ظرافت‌‌های دراماتیکی است که هم می‌توان در بستر آن و مناسباتش قصه‌‌های زیادی روایت کرد و هم از دل این قصه‌‌ها به آموزش مجدد هم پرداخت. درواقع فیلم و سریال‌هایی با محوریت مدرسه و درس و رابطه معلم و دانش‌آموزی خودش یک امکان آموزشی است و در این‌جا رسانه به‌مثابه یک ابزار آموزشی عمل می‌کند.

اتفاقا یکی از خلأهای بزرگ ما هم از حیث تعلیم و تربیت و هم از حیث سینمایی این است که به ظرفیت مدرسه و پرداخت نمایشی به آن غافل ماندیم و کمتر به آن پرداختیم در حالی که فیلم و سریال مدیوم فوق‌العاده تاثیرگذاری است که می‌تواند نقش ثانویه مدرسه را داشته و گاهی موثرتر از آن به تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان بپردازد.

در این میان بیشترین بی‌مهری به نوجوانان شده است. درحالی‌که دوران نوجوانی حساس‌ترین دوران رشد انسان است که در شکل‌گیری و تحکیم هویت فردی و اجتماعی و درنهایت شخصیت‌سازی افراد نقش مهمی دارد و سینما و تلویزیون می‌توانند در بازنمایی حال و هوای این دوران و نیازهایی نوجوانان به آموزه‌‌های تربیتی پیشگام باشد. از آن سو از منظر سرگرمی هم که نگاه کنیم مدرسه و دوران مدرسه یکی از جذاب‌ترین دستمایه‌‌ها با تعریف قصه و ساخت فیلم و سریال است و غالبا آثاری که در این حوزه ساخته شده با اقبال مخاطب به‌ویژه کودکان و نوجوانان همراه شده است. ازجمله «قصه‌‌های مجید» کیومرث‌‌ پوراحمد که هم به‌شدت جذاب و سرگرم‌کننده بود و هم بسیاری از آموزش‌‌های اخلاقی و تربیتی به‌واسطه «قصه‌‌های مجید» صورت‌بندی شد که روی مخاطب هم تاثیرات مثبتی داشت. سریال دختران «دبیرستان خضرا» هم به همین دلیل مورد توجه قرار گرفت به‌ویژه از طرف دختران دبیرستانی.

اول مهر 1374 اکبر خواجویی بعد از ساخت سریال «پدرسالار»، «دبیرستان خضرا» را در دبیرستان گیو محله جمهوری و آذربایجان، برای شبکه دو سیما کلید زد. شاید برای اولین بار بود که پای دخترهای دبیرستانی به تلویزیون باز می‌شد؛ دخترانی که هیچ شباهتی به دانش‌آموزان امروزی نداشتند. دخترانی بسیار ساده با مانتوهای خیلی گشاد و بلند با رنگ‌های تیره. «دبیرستان خضرا» پر بود از دخترانی که با مشکلات و دغدغه‌های فراوان برای گره‌گشایی سراغ معلم پرورشی یا امور تربیتی خود می‌آمدند.

شکیبه با بازی آزیتا حاجیان توانست محبوبیت زیادی بین «دختران دبیرستان» خضرا پیدا کند. تقریبا بعد از این سریال محبوبیت معلم‌های پرورشی بین دانش‌آموزان چندبرابر شد. این سریال توانست آشتی و عطوفتی بین برخی خانواده‌های دانش‌گریز با مدرسه ایجاد کند. درواقع سریال به سراغ آموزش به‌شکل پرورش رفت که نیاز جامعه امروز ما هم دقیقا در همین حوزه است. جایی که می‌توان مهارت‌‌های زندگی را آموخت و یاد گرفت که چگونه در برابر ناملایمات و نابسامانی‌‌های زندگی واکنش نشان داد و فرایند حل مسئله را تجربه کرد. هنوز هم مسائل تربیتی و پرورشی که در این سریال به دستمایه‌ای برای پرداخت قصه و پردازش سوژه بدل شده در بین نوجوانان ما به‌ویژه دختران وجود دارد و این سریال نشان می‌دهد که چقدر نظام آموزشی ما در بهره‌برداری از ظرفیت‌‌های پرورشی مدارس کوتاهی کرده و چقدر مدارس ما به‌ویژه در بخش پرورشی می‌تواند راهگشای بسیاری از مشکلات نوجوان و دانش‌آموزان دبیرستانی باشد؛ مشکلاتی که به‌دلیل حل نشدن به‌تدریج به عادت رفتاری بدل شده و تاثیرات منفی آن در ادامه عمر در زندگی افراد خود را نشان می‌دهد.

البته تماشای دوباره سریال «دبیرستان خضرا» کارکردهای نوستالژیک هم دارد و تفاوت بین مدارس دو دهه پیش با امروز را هم به نمایش می‌گذارد. تفاوتی که از قیاس آن می‌توان به تحولات اجتماعی و اخلاقی و رفتاری که در جامعه ایجاد شده پی برد. درواقع بازپخش سریال «دبیرستان خضرا» به آن خاصیت آسیب‌شناختی هم داده و این امکان را برای والدین یا معلمان و اهالی فرهنگی که این سریال را می‌بینند فراهم کرده تا به تأمل درباره مسائل تربیتی در سطح مدارس بپردازند و نقاط ضعف و قوت آن را ارزیابی کنند. ضمن این‌که تماشای دوباره این سریال می‌تواند موجب ایجاد انگیزه برای سریال‌سازان و مدیران تلویزیونی باشد که متناسب با حال و هوای مدارس این روزها و مشکلات و چالش‌‌های که دانش‌آموزان امروز دارند به تولید سریال دست بزنند و کمی بی‌پرده‌تر درباره آن‌ها قصه بسازند. ساخت سریال‌های با محوریت مسائل تربیتی و در حوزه آموزش و پرورش به‌ویژه در نسبت خانواده مدرسه و جامعه نه فقط یک الزام برنامه‌ای و جهت تامین سرگرمی که یک ضرورت اجتماعی است و می‌تواند به فهم و حل بسیاری از چالش‌‌های نسل جدید در جامعه امروز کمک کند.

دبیرستان دخترانه‌ای هست که با پی گرفتن دغدغه‌ها و مشکلات دختران نوجوان سعی داشت مشکلات این گروه سنی را به تصویر بکشد. با این حال محوریت خاص قصه روی شخصیت شکیبه(با بازی آزیتا حاجیان) معلم امور تربیتی‌ای بود که سعی می‌کرد با فعالیت‌های مثبت و ثمربخش خود چهره‌ای مناسب از این طیف آموزشی در مدارس به نمایش بگذارد. شکیبه با ارتباطی که با دختران نوجوان داشت، دغدغه‌های آن‌ها را بررسی می‌کرد و برایشان چاره‌جویی می‌کرد؛ اتفاقاتی که بعد از بیش از دو دهه تماشای آن‌ها از آی‌فیلم، جذاب، دوست‌داشتنی و خاطره‌‌انگیز است.

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: