khabargozarisaba.ir
دوشنبه ۰۴ تير ۱۳۹۷ - 2018 June 25
کد خبر: ۵۱۷۸۳
تاریخ انتشار: ۱۲ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۰:۴۲
عباس کریمی‌عباسی- معاون سردبیر

اعتراض اخیر سمبلیک احمد نجفی به اکران فیلمش و مواردی که در برنامه «شب‌های شفاهی» اعلام کرد و پاسخ‌هایی که از سوی همایون اسعدیان داده شد -جدا از این که حق با کیست- نشان داد که شیوه اکران سینمای ایران به‌شدت دچار اشکال است. نبود قوانین شفاف و جولان آیین‌نامه‌های جایگزینی که بنا بر مصالح شش‌ماهه نوشته می‌شوند باعث می‌شود که هر سال اعتراضات زیادی به اکران فیلم‌ها شود. قبل از نجفی نیز سیاوش حقیقی تهیه‌کننده؛ فیلم «مادری» و محسن محسنی‌نسب؛ تهیه‌کننده فیلم «شاخ کرگدن» به شیوه اکران اعتراض کرده بودند. این اعتراض بعد از این هم ادامه خواهد داشت و وضع بدتر و خشن‌تر خواهد شد اگر مسئولان سینمایی فکری به حال این موضوع نکنند.

جدا از بحث قوانین اکران فیلم به مبحث صنعتی بودن آن برمی‌گردد و هیچ جای سیاست‌های سینمایی ما به هنر-صنعت بودن سینما توجه نشده است. از تولید گرفته تا توزیع، ساده‌ترین فرمول اولیه عرضه و تقاضا وجود ندارد و برای همین همه خود را محق می‌دانند که بهترین زمان اکران را برای بالاترین فروش داشته باشند و در این میان زدوبندهای مختلف و باندبازی و دوستی‌ها و دشمنی‌ها جای قوانین شفاف را گرفته‌اند.

نیمی از فیلم‌های تولیدی ایران محل نمایش ندارند و این یعنی تولید بی‌مخاطبی که درنهایت روانه شبکه نمایش خانگی می‌شود درحالی‌که در مدیوم سینما تعریف شده است. کمبود سالن نمایش از سویی و مصادره به مطلوب کردن همین سالن‌های فعلی از سوی دیگر باعث می‌شود که فیلمسازان مستقل بیشترین ضربه را بخورند و این موضوع در عرصه سیاست و اقتصاد نیز برای نامزدهای مستقل به وفور پیش آمده و می‌آید چرا که عکس همه جای دنیا بسترسازی ما براساس سیاستی است که فرهنگ تابع آن است.

شیوه اکران و حواشی آن درنهایت شترگاوپلنگی تعریف نشده است که شاید به نفع برخی نیست تا دارای قوانین شفاف باشد و سازمان سینمایی به‌عنوان مرجع قانونی سینمای کشور، باید فکری به حال این موضوع بکند.

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: